Tatarska Górka

Tatarska Górka – późnośredniowieczne grodzisko, położone w województwie lubelskim, w pobliżu wsi Brzeziny i Trójnia. Kopiec ma wymiary 45 × 60 m, a jego wysokość to 7 m. Jest gródkiem stożkowatym, leży na naturalnym ostańcu w dolinie Wieprza. Otaczały go dwa wały, po których pozostały tylko ślady. Obecnie grodzisko porasta trawa, drzewa i krzewy. W jego pobliżu leży kanał odwadniający Przerwa, uchodzący do Wieprza w Serocku. Miejscowa legenda mówi, że grodzisko zostało wzniesione przez Tatarów, którzy po śmierci swojego przywódcy, przynieśli w czapkach ziemię i usypali z niej kopiec. W rzeczywistości gródek obronny powstał w połowie XIV wieku, na miejscu osadnictwa wczesnośredniowiecznego. W jego pobliżu leżała wieś Leszkowice, więc prawdopodobnie był własnością ziemską. Pod koniec XV stulecia został spalony podczas działań wojennych i opuszczony. Nie są znane żadne źródła wzmiankujące gródek z czasów jego funkcjonowania. Tatarska Górka leży w dolinie Wieprza. Znajduje się na terenie obrębu ewidencyjnego Brzeziny, choć najbliższe zabudowania, w odległości około kilometra, należą do wsi Trójnia. Administracyjnie jest położona w gminie wiejskiej Lubartów, w województwie lubelskim. Pierwszej wzmianki w literaturze naukowej o Tatarskiej Górce dokonał Leszek Gajewski w 1951 roku. W 1997 roku przeprowadzono obszerne badania archeologiczne. Założono 3 wykopy badawcze i wykonano 8 odwiertów. Odkryto pozostałości drewnianego, wzmocnionego gliną budynku. Zebrano fragmenty glinianych naczyń, żelazne gwoździe, groty do bełtów i ostrogi. Znaleziono ślady intensywnego pożaru i wielu wkopów rabunkowych. Grodzisko figuruje w rejestrze zabytków archeologicznych województwa lubelskiego pod numerem C/5. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wiejskiej Lubartów zabrania rozkopywania, zabudowywania i zalesiania terenu w pasie 50 m od podstawy grodziska oraz prowadzenia dróg przez ten obszar.